Terceira cita do seminario O(s) Sentido(s) da(s) Cultura(s). O profesor de Estética e crítico de Arte, Alberto Ruiz de Samaniego, reflexionará o xoves, día 19 de abril, a partir das 17 horas, no Consello da Cultura Galega, sobre SENTIR DOUTRA MANEIRA. UNHA LECCIÓN NIETZSCHEANA SOBRE A ARTE E A CULTURA”.
Data: Xoves, 19 de abril de 2007 ás 17 h.
Lugar: Biblioteca do Consello da Cultura Galega
Aquí pode descargar xa o seu relatorio en PDF
O conferenciante é doctor en Filosofía e magíster en Estética e Teoría das Artes pola Universidade Autónoma de Madrid e profesor titular da Universidade de Vigo.
É tamén o director do Pavillón de España na 52 Bienal de Arte de Venecia-2007 e exerce como crítico de arte en ABC-Cultural.
Publicou, entre outros, os seguintes libros: Maurice Blanchot: una estética de lo neutro (Universidade de Vigo, 1999), Semillas del tiempo (Deputación de Pontevedra, 1999), La inflexión posmoderna: los márgenes de la modernidad (Akal, 2004), James Casebere (Ed. Mímesis, Oporto, 2.005), Belleza de otro mundo. Apuntes sobre algunas poéticas del inmovilismo (Cendeac, 2005) e en colaboración con Miguel A. Ramos: La generación de la democracia. Nuevo pensamiento filosófico en España (Alianza/Tecnos, 2002). Colaborou coas seguintes revistas e publicacións: Arte y parte, Revista de Occidente, Lápiz, Sibila, Archipiélago, Anthropos, Sublime, Wart, El Urogallo, Creación, Diario 16, El Correo Gallego, Ars Mediterranea, Exit, etc. Actualmente exerce como crítico de arte en ABC
Cultural. Comisariou exposicións de Antón Lamazares e Manuel Vilariño, así como diversas colectivas de arte contemporánea (La Isla Futura: arte joven cubano, Arte y nihilismo, 5000 años de arte moderno). Asimesmo, tradutor de Maurice Blanchot (La bestia de Lascaux/El último en hablar, e El instante de mi muerte/La locura de la luz, en Tecnos) así como de Jean Christophe Bailly (La llamada muda. Ensayo sobre los iconos de El Fayum, ed. Akal).
O OLFATO DO POSIBLE
En relación coa súa conferencia, Alberto Ruiz de Samaniego enfoca así a súa reflexión sobre a verdade da obra de arte:
“O que adoita esquencerse hoxendía é que a verdade dunha obra de arte debe interpretarse e valorarse segundo as forzas e o poder que a determinan a existir, e que levan a facer unha cousa en vez de outra. Robert Musil determina que unha das características básicas do artista é o olfato do posible. Esto podería entenderse como o modo en que é capaz de rastrear dentro do habitual o multiparamétrico e complexo, a súa competencia para plantexar outras posibilidades, conexións e viaxes dentro do mapa cognitivo. Por eso, cando se nos fala da obra de arte en abstracto, ou do artístico tal como é en sí, ou para sí, sempre debemos preguntar qué forzas se ocultan no pensamento da obra, ou sexa: cál é o sentido e cál é o seu valor para un suxeto, ou para unha comunidade dada. Un debe, pois, enfrontarse coa complexidade da peza, de modo que esta sexa quen de religarse cos contidos múltiples da referencia vital. Eso significaría xenerar órganos de percepción que iluminaran novos campos sensacionais do real, que nos permitira, dun modo experimental, extraer probas de novas conexións, símbolos e relatos. Ao artista háselle esixir, xa que logo, a creación de novas posibilidades de vida”.
E engade aínda: “Dentro de calquer acto cultural hai unha múltiple coexistencia de forzas, moi a miúdo ocultas por un exceso de xerarquización ou polos hábitos normalizados e normativos de tratar coas sensacións. Existen nesa mulitplicidade de potencias ás que nos enfrontamos como obxecto tantas posicións como capacidades de discernimento sobre elas sexamos quen de definir”.
